پیام هوشنگ گلشیری؛ رادیو صدای برلین، نوامبر ۱۹۹۹

"قبل از هر چیز، من هوشنگ گلشیری نویسنده ایرانی، از همه نویسندگانِ جهان، چه ایرانی و چه غیر ایرانی، که ما را در راه رسیدن به آزادیِ بیان و قلم در ایران یاری کرده‌اند و می‌کنند، تشکر می‌کنم. از انجمن قلم بخصوص که هیچگاه ما را تنها رها نکرده است، تشکر می‌کنم. اگر همصداییِ شما نویسندگانِ سراسرِ جهان نبود، این صدا و هیچ صدای دیگری از اینجا شنیده نمی‌شد. ما نویسند‌گان هر جا که باشیم و به هر زبان که بنویسیم، در خانه‌ی کلامِ مکتوب زندگی می‌کنیم. دیوار این خانه و سقف‌اش را با همین کلمات ساخته‌ایم. پنجره‌ی ما به جهان و چتر ما، حتی سپر ما همین کلماتند. به خانه ما اگر کسی بیاید، با همین خرده‌ریزهاست که خستگی از تنش می‌گیریم، خاطرش را با همین کلمات می‌آرائیم، راهش می‌اندازیم. بی‌رقصِِ این کلمات، آوازخوانی این حروف، جهان ما مأمن موش‌ها خواهد شد و دیوارهامان، دیوارهای سرد سلول‌ها، و چشم‌اندازمان گورستانِ گذشته‌های دور. تا کلام نمیرد، تا هر کس خانه‌اش را به هر زبان بسازد، جز به همصدایی جهانیِ اهل قلم دل نباید بست، که آنکه به غارت یک در، یک دریچه و حتی یک کلمه می‌آید، نه کلامِ من، که درودیوار خیالات تو را به چوبه خواهد کرد. به همین دلیل است که باید در کنار نویسنده‌ی مصری، الجزایری، ایرلندی و چینی ایستاد.

ما نویسندگانِ ایران خواستارِ چاپ همه‌ی آثار همه‌ی نویسندگان، فارغ از بادومبادِ سانسورچیانیم. التزام هر حکومتی را به آزادی، حداقل به همین میزان می‌توان سنجید. کتابهای ما چه تألیف و چه ترجمه و چه تحقیق در پشت درها مانده است. یا حتی در پشت پلک‌هامان که اینجا هر صدای تلفن، هر صدای زنگِ در با لرزه‌ای در مهره پشت همراه است. چراکه بازی با کلمات را، خیال‌ورزی را به تیر تهمت پاداش می‌دهند. هر کلمه اینجا با بیم بودن یا نبودن به دنیا می‌آید. ما مردم با بارِ سنت ایرانِ کهن، فرهنگِ عظیم اسلامی به جهان امروز آمده‌ایم، رها کردن هر یک از این سه فرهنگ غبنی‌ست برای ما و جهان. پس می‌نویسیم تا با شکل دادن به آنچه بوده یا هست، یا نبوده و نیست، شکلی بدهیم تا دیگران ببینند و برگذرند. حذف ما، کشتن قلمِ ما، قطع بخشی از اندام انسان جهانی‌ست.

ما می‌خواهیم که این چندهزار کتابِ ما بی هیچ بادومبادی منتشر شود. با این همه پس از انتشار، پس از انتشارِ هر اثر حاضریم در صورت ارتکابِ جرم مطبوعاتی در هر دادگاهِ صالحی با حضور هیأت‌منصفه‌ی مطبوعاتی غیروابسطه به حکومت‌های وقت محاکمه شویم. ما خواستار آنیم که کانونِ نویسندگانِ ایران آزادانه به فعالیت علنی بپردازد.

دعا کنیم که عقل و تسامح بر جهانِ ما حاکم شود تا هیچ کجا قلمِ کسی را به جرم نوشت‌هاش نشکنند؛ خیال‌بازی را ممنوع نسازند؛ کلام را نکُشند؛ که جهان ما بی این خیال‌بازی‌ها؛ بی رقصِ این کلمات؛ بی‌همنوایی این حروف؛ نه به گور یا سلول زندان؛ که تنها به دلی می‌ماند که شعری نخوانده باشد؛ قصه‌ای نشنیده باشد؛ و بر مرگ آدمی؛ پیله‌ی گیاهی حتی در داستانی نگریسته باشد."